Zelfs een klein kind begrijpt dat je de oorzaak moet vinden om een probleem te kunnen oplossen. Waarom passen we dat principe dan niet toe in de medische wereld?
De reden dat ik de reguliere medische wereld heb verlaten, is dat ik tot het besef kwam dat de focus vooral lag op het behandelen van symptomen en dat die aanpak zelden écht effectief is.
Het onderdrukken van symptomen kan tijdelijk verlichting geven, maar zolang de oorzaak niet wordt aangepakt, blijft het probleem bestaan. We zijn het normaal gaan vinden dat veel mensen chronische aandoeningen hebben en levenslang behandeld worden met medicijnen.
Daarnaast viel me op dat de medische wereld pas in actie komt wanneer een klacht of aandoening al een feit is. Preventie, het voorkomen van aandoeningen, krijgt veel minder of zelfs geen aandacht. Terwijl juist daar veel gezondheidswinst te behalen valt. We kunnen en behoren met z’n allen veel gezonder te zijn dan nu het geval is.
Gaandeweg begon ik me meer en meer te realiseren dat veel klachten en aandoeningen te voorkomen zijn, mits je de juiste keuzes maak ten aanzien van je levensstijl. En wanneer er wél sprake is van ziekte, komt herstel vaak pas echt op gang als je bereid bent om de oorzaak op te sporen en die bij de kern aan te pakken.
In deze blog leg ik uit waarom symptoombestrijding faalt en hoe je wél tot echte oplossingen komt: door de oorzaak aan te pakken en preventie centraal te stellen.
Want gezondheid is geen toeval, het is het resultaat van wat je elke dag doet en laat.
Aanpak oorzaak vanzelfsprekend
Als je auto wat mankeert, wil je dat de monteur de oorzaak vindt en het probleem oplost om schade en ongelukken te voorkomen. Je weet ook dat een goede reparatie de levensduur van je auto verlengt.
Je zou het absurd vinden als de monteur alleen maar het oliepeil nakijkt en het dan voor gezien houdt. Je eist dat het echte probleem wordt opgelost: het technische mankement moet worden verholpen.
Ook wanneer een gebouw instort, eisen we een gedegen onderzoek om de oorzaak te achterhalen, zodat het niet opnieuw kan gebeuren. Als een brug instort, wordt er van de ingenieurs verwacht dat zij precies achterhalen wat de oorzaak daarvan is zodat toekomstige constructies veiliger en betrouwbaarder worden.
Voor veel mensen buiten de medische wereld is het daarom vanzelfsprekend dat je een probleem bij de oorzaak aanpakt. Alleen bij ons lichaam stellen we blijkbaar andere eisen.
Voor wie een medische opleiding heeft gevolgd, zoals ik, blijkt dat principe helaas veel minder vanzelfsprekend. De oorzaak van veel klachten en aandoeningen is vrijwel altijd terug te voeren naar het verkeerd of niet toepassen van één of meerdere onderdelen van een goede levensstijl.
Ik trapte hier dus ook in. Alles draait in de medische studie om het herkennen van symptomen, diagnoses stellen en behandelprotocollen volgen. Bij ons lichaam gebruiken we medicijnen waarmee we mogelijk wat minder last hebben, maar de aandoening blijft desondanks levenslang bestaan.
Gelukkig begon ik dit steeds duidelijker te zien en stelde ik mijzelf steeds meer de volgende pertinente vragen:
- Waarom eisen we bij ons lichaam niet dat er naar de oorzaak wordt gezocht, zodat een aandoening werkelijk effectief behandeld kan worden?
- Waarom richten we ons niet massaal op preventie zodat de gezondheid in de samenleving structureel naar een veel hoger niveau kan worden gebracht?
- Waarom nemen we genoegen met een eindeloze stroom medicijnen, terwijl het voor zoveel mensen overduidelijk is dat die aanpak de kern van het probleem niet oplost?
Ik realiseerde mij dat genezing begint bij het vinden en aanpakken van de onderliggende oorzaak en dat preventie aandoeningen kan voorkomen. Hiermee zou de gemiddelde levensverwachting zelfs kunnen toenemen. Toen dit echt tot mij doordrong, wist ik dat ik de medische wereld achter mij moest laten.
Omdat het lichaam van nature streeft naar optimale functionaliteit, kun je door preventie en het aanpakken van de oorzaak heel veel goeds doen. Wanneer je de oorzaak wél achterhaalt en behandelt, vergroot je de kans op volledig herstel aanzienlijk!
Ook al lijkt dit een logische conclusie, binnen het overgrote deel van de medische wereld blijft de focus liggen op symptoombestrijding.
Het onderdrukken van symptomen
Artsen leren symptomen te herkennen via intakegesprekken, lichamelijk onderzoek, bloedonderzoek, bloeddrukmetingen en beeldvorming zoals röntgenfoto’s, CT- en MRI-scans.
Symptoom
elk ziekteverschijnsel dat enige betekenis heeft voor de
herkenning van een ziekte.
Van Grieks sumptōma [= kans, symptoom]
Hun is geleerd om op basis van de gevonden ziekteverschijnselen een diagnose te stellen, die vervolgens bepaalt welke behandeling wordt gegeven.
Diagnose
vaststelling van de aard en de plaats van een ziekte of verwonding
op grond van de verschijnselen.
Van Griek diagignōskein [ = onderscheiden], van dia [ = apart] +
gignōskein [ = herkennen, weten]
Zij zoeken vrijwel nooit naar de onderliggende oorzaak van een ziekte. In de praktijk blijft het vaak bij symptomen in kaart brengen, een diagnose stellen en vervolgens medicijnen voorschrijven of opereren:
- Als je pijn hebt krijg je een pijnstiller;
- Bij ademhalingsproblemen zoals astma krijg je een puffer voorgeschreven die de luchtwegen openzet;
- Voel je je onrustig en nerveus, dan krijg je een kalmerend middel;
- Zie je het leven even niet zitten, dan worden antidepressiva voorgeschreven;
- Slaap je niet goed, dan moet een slaappil het oplossen;
- Lukt het niet op het toilet, dan krijg je een laxeermiddel;
- Heb je diabetes type 2, dan krijg je medicatie en insuline om je bloedsuiker onder controle te krijgen;
- Bij aderverkalking krijg je medicijnen zoals cholesterolverlagers, stents1 , word je gedotterd2 of krijgt een bypassoperatie3.
- Als je dreigt ziek te worden van een virus, word je opgeroepen voor een vaccin.
Ik haal ook altijd het volgende voorbeeld aan. Oude medische handboeken vermeldden de symptomen van uitdroging. Daaronder vallen onder andere hoofdpijn, hoge bloeddruk en zelfs depressie.
Als je met dit soort klachten (symptomen) naar de huisarts gaat, ga je steevast naar huis met pijnstillers tegen de hoofdpijn, medicatie voor een hoge bloeddruk en soms zelfs met gevaarlijke antidepressiva — middelen met de nodige bijwerkingen. De huisarts vraagt doorgaans niets over je waterinname en meet ook niet het vochtgehalte in je lichaam.
Als hij dat wél zou doen, en de kennis had over de symptomen van uitdroging, dan zou hij de oorzaak aanpakken en de patiënt eenvoudigweg adviseren om meer water te drinken — zonder enig risico op bijwerkingen.
Zo zijn er nog talloze andere voorbeelden aan te dragen.
Oorzaak bleek vaak een tekort te zijn
De oorzaak van veel klachten en aandoeningen is vrijwel altijd te vinden in het niet goed of onvoldoende toepassen vanéén of meerdere onderdelen van een goede levensstijl. Al die onderdelen zijn belangrijk en vormen een geheel.
Omdat het meestal met onze levensstijl te maken heeft, kunnen we zelf ook het meeste bijdragen aan zowel herstel als het behoud van onze gezondheid. Je bent per slot van rekening zelf verantwoordelijk voor je dagelijkse keuzes.
De basis van een gezonde levensstijl zijn de voedingsstoffen zoals vitaminen, mineralen en spoorelementen. Je kunt ze zien als de schroefjes en moertjes die ervoor zorgen dat alles in ons lichaam goed blijft functioneren.
Vitaminen en mineralen zijn essentieel voor de opname, het transport en de verwerking van zuurstof, water en voedingsstoffen uit onze voeding. Ze ondersteunen het lichaam bij ontgifting, herstel en onderhoud, en helpen het tot rust te brengen zodat we lang en diep kunnen slapen. Ze geven ons meer energie, sterkere spieren om te bewegen en te sporten, en een betere weerstand tegen allerlei ziekten.
We weten bovendien al heel lang dat we ziek kunnen worden door een tekort aan vitaminen en mineralen, en in sommige gevallen kunnen we er zelfs aan overlijden. Een bekend voorbeeld is de dodelijke aandoening scheurbuik. Deze ziekte kwam vooral in vroegere eeuwen voor bij zeelieden die lange tijd op zee verbleven; vandaar ook de naam ‘zeemansziekte’. Eeuwenlang zocht men naar een behandeling. Er werden talloze oorzaken verondersteld, maar niemand vond een oplossing.
Het antwoord bleek uiteindelijk verrassend eenvoudig. Scheurbuik werd niet veroorzaakt door iets dat aanwezig was, maar juist door het ontbreken van iets essentieels: vitamine C.
Je kunt dus daadwerkelijk overlijden aan een tekort aan vitaminen, mineralen en andere voedingsstoffen. Natuurlijk bestaan er veel stadia tussen volledig gezond zijn zonder tekorten en overlijden door een ernstig tekort. Veel aandoeningen waar mensen aan lijden, hebben in meer of mindere mate te maken met tekorten.
Voedingsstoffen zoals vitaminen en mineralen zijn essentieel voor alle biochemische processen in het lichaam. Als er ook maar één tekort ontstaat, kunnen die processen al spaak lopen. Houdt dat tekort te lang aan, dan gaat het lichaam wat mankeren en ontstaan er klachten en aandoeningen.
Als een tekort een belangrijke oorzaak is van een aandoening, volgt hieruit dat preventie en genezing in wezen eenvoudig zijn: het tekort aanvullen en voorkomen.
Artsen missen de kennis
Artsen krijgen een eenzijdige opleiding en worden geleerd om op een bepaalde manier te denken. Tekorten als mogelijke oorzaak van aandoeningen maken geen onderdeel uit van het medische curriculum. Daarnaast lijkt het voor veel artsen lastig om dit onder ogen te zien.
Tijdens hun studie leren geneeskundestudenten wél over scheurbuik4 , beri-beri5 en de Engelse ziekte (rachitis)6 . Maar dit zijn extreme voorbeelden van ernstige tekorten aan respectievelijk vitamine C, vitamine B1 en vitamine D. Wat er niet wordt uitgelegd is dat er nog veel meer lichamelijke aandoeningen zijn die veroorzaakt kunnen worden door tekorten en combinaties van tekorten.
Verder krijgen zij niet het inzicht dat er tussen een volledig gezond lichaam zonder tekorten en deze ernstige aandoeningen talloze gradaties bestaan, waaronder vele chronische aandoeningen vallen. Zo heeft aderverkalking te maken met een tekort aan vitamine C en is eigenlijk een lichte vorm van scheurbuik.
We kunnen rustig stellen dat talloze chronische aandoeningen waaraan de mensheid lijdt, worden veroorzaakt door tekorten. Deze zijn te voorkomen door een gezonde levensstijl met alle vitaminen, mineralen en spoorelementen in de juiste balans en hoeveelheid voor jouw lichaam.
Een aantal jaar geleden zat ik tijdens een diner naast een chirurg. Hij
vertelde me over zijn werk en over de vele successen die hij met zijn
operaties had. Nadat ik hem had verteld waar ik me mee bezighield, zei hij
dat hij na een geslaagde operatie vaak de vraag krijgt: “Dokter, wat moet ik
doen om te voorkomen dat mijn ziekte terugkomt?” Tot zijn spijt moet hij
dan telkens antwoorden dat hij daar geen kennis over heeft, omdat dit geen
onderdeel uitmaakte van zijn medische opleiding.
Wat je er zelf aan kunt doen
Omdat het lichaam van nature streeft naar optimale functionaliteit, kun je door preventie en het aanpakken van de oorzaak heel veel goeds doen. Wanneer je de oorzaak wél achterhaalt en behandelt, vergroot je de kans op volledig herstel aanzienlijk!
Zorg dat je zelf voldoende kennis opbouwt over een goede levensstijl en over hoe je vitaminen en mineralen het beste kunt inpassen in je dagelijkse routine. Tekorten kun je vaak eenvoudig opheffen én voorkomen.
Neem je eigen kennis als uitgangspunt en wees je bewust van de beperkte kennis van artsen op dit gebied. Artsen nemen tekorten doorgaans niet mee als mogelijke oorzaak van fysieke of mentale klachten of van een gebrek aan energie.
Neem daarom het heft in eigen handen en verbeter stap voor stap alle onderdelen van een gezonde levensstijl. Daar hoort ook een dagelijkse, juiste balans en hoeveelheid aan vitaminen, mineralen en spoorelementen bij. Door tekorten te voorkomen ondersteun je niet alleen je gezondheid, maar ervaar je ook meer energie, meer welzijn en stabiliteit en een betere kwaliteit van leven.
- stent(s): een flexibel buisje om bijvoorbeeld een vernauwing wijder te maken. ↩︎
- gedotterd: van dotteren, een behandeling waarbij de vernauwing in de kransslagader wordt opgerekt met een soort ballonnetje. ↩︎
- bypassoperatie: behandeling bij vernauwingen in de kransslagaders van het hart. De arts maakt een omleiding (bypass) om de vaten die ernstig vernauwd zijn. Zo krijgt het hart weer meer zuurstof. ↩︎
- scheurbuik: een ziekte ten gevolge van een langdurig vitamine-C-tekort zoals dat in de vroegere eeuwen op zeilschepen op de grote vaart veel voor kwam. ↩︎
- beriberi: een aandoening die wordt veroorzaakt door een tekort aan vitamine B1 (thiamine), waarbijéén vorm het hart- en vaatstelsel aantast en een andere vorm zich manifesteert met neurologische symptomen. De naam beriberi is afkomstig uit het Singalees (de belangrijkste taal van SriLanke) en betekent “ernstige zwakte” ↩︎
- Rachitis of Engelse ziekte: een botaandoening die ontstaat door een tekort aan vitamine D en calcium. De ziekte komt met name voor bij kinderen in de prille jeugd. Voldoende blootstelling aan zonlicht voorkomt rachitis door de aanmaak van voldoende vitamine D. ↩︎
